Yada koşunca hızlı ve istekli yürümeye inat

      Yakalamak istercesine yaklaştıkça

      Yeniden hızlanınca o anda hayat gri duruyordur....

 

      Ağlamaklı olunca yanağında tuzlu sıvıyı

      Dudaklarında eritince gözyaşlarını içine dökünce

      Sözlerinin boğazda düğümlendiğinde

      Akan yaşları hissedince pembe oluyordur her şey....

 

 

      Sımsıkı içten kavuşmak istercine

      Sarılınca içine gömecekmiş onunla

      Bütün olacakmışçasına içten sarınca bedenini

      O an kırmızı kokuyordur hayat...

 

 

      Sevince heyecanlanınca saçmalayınca

      Onu görünce ruhunun titremesini hissedince

      İlk sevişmelerinin hazzını içine bırakınca

      O an yeşil kokuyordur hayat...

 

 

      Ayrılıklar sonrası yalnızlığını omzuna yükleyince

      Özlemek ile karmaşık hasrete dalınca uzaklardaki

      O gökyüzü gibi kokunca bulut hissedince bedenini

      İste o zaman siyah dır hayat....

      Yakından kayan yıldızını toprağa verince

      Dilindeki isyan sözlerini haykırınca ve

      Nedensiz ölümlerin içini acıttığını hissedince

      O an beyaz dır hayat....

 

 

      
      Hayatını yaşamaya değer kılınca

      Yokuşu bir solukta inişi ise

      Yavaş yapınca rüzgara yüzünü dönünce

      Kaybetmelerin kazanmak kadar değerini bilince

      Her tren sen olunca gecenin içinde

      Gece mavisini yakalayınca hayatın adı

 

 

      Mavi ölümdür.....

 

      ve ışık belirler ....._-'@

      rengini....._-'@

      kimine azmavi....._-'@

      kimine koyusiyah bir gri ....._-'@

      ....._-'@

      Bir şey söyleme. 

      Seni bu halinle seyretmek istiyorum,

      Senelerce...

      Yüreğinden Kim Bilir Neler Vaat ettin

      Bu Sözlere, Hayatından

      Neler Çaldırdın Kim Bilir Bu Mısralara,

      Gözlerinden Neler Sakladın Kim Bilir

      Bu Sonu Olmayan Derin Yaralara

 

      Yüreğine Sağlık Çok Güzel Olmuş.

      Beni Derinden Yaralayan Sözlerdi Bunlar.

      Mavilikler Her zaman

      Seninle Var Olsun,

      Seninle Hayat Bulsun....

 

 

 

 

 

 

 

.

      Sevdiğim ölü

      Bana türkü söylüyor.

      Bir garip hal oluyor.

      Mavi oluyor.

 

      Avuçlarım mavi terliyor.

 

      Böbrek üstü bezlerimle

 

      Siliyorum.

 

      Gözlerim dalıp gidiyor.

 

      Yüzme bilmiyorum.

 

      Aklım karışıyor.

 

      Biliyorum!

 

 

 

      Bitecek bir gün

 

      Aklımın mürekkebi.

 

      Sevdiğim ölüler

 

 

 

      Ölü olmayacak o zaman!

 

 

      Yıkılmış evlerin duvarı

      Koynunda dalı,karnında balı

      Geceye doymuyor korkuları

           

      Hızla ilerleyen mermiler

      Küçük yürekleri de deler

      Beyaz bezlere sarılmış vah!

      Nasılda meleklere gülümser...

            

 

 

      Gülüşerek başlıyoruz söze

      Bir şey var aramızda

      Onu buldukça kaybediyoruz isteyerek

      Fakat ne kadar saklasak nafile

      Bir şey var aramızda

      Senin mavi gözlerinde ışıldıyor

     

      Benim dilimin ucunda...

      Onu ancak âşıklar görebilir.

      Orası aşk makamıdır.

      Orası hayatın üstündeki hayatlara

      dair bitip tükenmeyen umut makamıdır. 

      Ona sadece umutlu gözler bakabilir.

      Oraya sadece umutlu gözlerden

    

      nur damlacıkları olup fışkıran dualar ulaşabilir.

      Yüreklerin sevdalı ateşleri yansır maviye;

      bazen âşıkların dinmeyen yaralarından

      süzülen kanlı gözyaşıdır…

      Bazen de yaktıkça yakan sevdanın ateşi

       yanardağlar gibi korlarını püskürtür.

     

      Mavi, mavi değildir artık.

      Ateş ve kan ona kırmızıyı götürmüş,

      o artık mor olmuştur.

      Ve aşkı bilemeyenler gökyüzünü

       hep mavi görmeye devam etmişlerdir…

      Mor gizemlidir.

      

      Sanki uçsuz bucaksız ummanlar

      gibi derin ve her aşığın yüreğindeki “ah” kadar manâlı…

      Her manâ ayrı bir sevda ve

      her sevda ayrı bir aşkın hikâyesidir.

      Yeşilin aşkı ise bunlardan sadece

      

      bir tanesi fakat en güzeli,

      belki de en kıymetlisidir…        

      Tıpkı ruh ve kalp gibi.

      Mavi ruhtur, yani özdür.

      Kırmızı ise yürektir,

      yani sevgi mekânıdır.

      Sevendir.

     

      İnsan olup bir vücuda girdiklerinde,

      ikisi de o bedene kendisinin hükmettiğini düşünür.

      Birisi “düşünce” der, “ahlak” der,

      diğeri “duyguları olmazsa insan yaşayamaz” der.

 

     

 

 

 

.

      dolmadı, dolmadı bu çilem, dolmadı

      mavi tren gecikti

      ah hiç haber gelmedi

      acılarım gibi uzadı gitti bomboş raylar

      tüm yolcular gurbeti vuslata erdirdi

      ağzımdan döküldü hece hece acıklı şarkılar

      ellerim istasyonda seni aradı durdu

      sarılmak için hasretle boynuna

      gelmedin neden kimler engel oldu

      hangi namertler geçti senin yoluna.

 

      Fatih Çınar