Deniz

Türkü barda haykırdı özgürlüğü

İnadına sevişti

Kurşun yemiş türkülerimiz

Utangan melteme bulandı kutsanan mabet

Sevda esti kıyıdan

Deniz mi bakıyordu buğulu gözlerine

Yoksa mavi yeşil gözlerin mi denize

Mavisi nur... Yeşili an…

     

 

 

tüm duygularımızı yansıtan

ebruli adını koyalım

çünkü;

yaşadıklarımız ebruli,

hayat ebruli

çünkü;

ebruli

seni sevenin ta kendisi....!!!

...................................................................!!!!

     

 

 

 

 

Ebru Yılmaz

 

      

 

 

 

 

 

 

Bir ormanda mı yürüyordun en ulu ağacıydım.

Sen bir dağın tepesinde görürken kendini,

ben dorukların beyazlığıydım.

     

 

 

Sonsuz hasret ateşiydim ben her gece kapında yanan.

Sen bile söndüremezdin beni.

Çünkü hasretim sen varken bile dinmeyenlerdendi.

 

Kolaydı sevmeler, ben imkansızı seçtim,

Ne kadar yakınsan bir o kadarda uzaktın bana.

Elini tutsam tutabilirdim, ama bir o kadar da ulaşılmazdın.

Kaçanlardan değildim ben kaçmadım.

Ne zaman vazgeçmeye kalksam,

yüreğim o kocaman hayaliyle dikildi karşıma.

Ben yüreğimin sesini dinledim.

Ve yüreğim aslında sendin.

 

     

 

 

Her sözcüğü denedim seni anlatmak için.

Her sözcüğün üzerinde durup bin kere düşündüm.

Ya onlar anlatamadı seni ya sen onlara yetmedin.

Ben ki konuşmayı bu kadar seven,

 

     

 

böylesine laf cambaz, bir tek seni tarif edemedim.

Sözcükler yetmedi sana.

Sözcükler yetmedi ya, renklere sarıldım ben de.

Bir tek mavi anlattı seni.

Maviye yakışan yanlız sendin. 

Ne kendimi saklamadım nede sözlerimi.

Duygularım içtendi.

Seni kendimi sever gibi sevdim.

Tutkuyla bağlandım sana ama sevdam senin tutsağın değildi.

Ben özgürlüğüme düşkündüm ve özgürlüğüm de sendin.

 

Kalamış ta aldığım tatlı huzurdun.

 

     

 

Çamlıca yolunda koluma takıp yürüdüğüm sendin

Heybeli'yi aydınlatan mehtap,

adalardan gelen yar sendin.

Sen şarkıların tadıydın, ben her şarkıda seni dinledim.

 

 

 

Dinle ey yar;

sana bağımlı olmadan büyüttüm ben bu sevdayı içimde.

Sen olsanda büyümeye devam edecek olmasan da

Sevmişim bir kere seni kurtuluşum yok.

Seni özlemeyi en çok ben bilirim.

 

     

 

Hiç yakınmadan seni özlemekten.

Üstelik kavuşmama ihtimali işlenmemiş

soğuk bir taş gibi önümde dikilip dururken.

Sana dokunamamak yüreğimi böylesine acıtırken.

 

Yine de bil ey yar

bil ki ben yüreğimi kanatan bu acıya inat

dokunmadan tenine saatlerce sevişebilirim seninle.

 

     

 

 

 

 

alıntı

Mavi pencerem

Murat aydın doma

umut vurulmuş , mavi vurulmuş

1923 yılının 29 Ekim' inde

öğrenmeyen öğrensin

bilmeyen bilsin

yeter !

     

 

cumhuriyetim

ışık ışık doğmuş

karanlıklar üstüne

kazınmış işte mühürcesine

silinmeyecek , yıkılmayacak

sahiplendik , yaşatacağız elbet

gücümüze güç katan asil gençliğimizle

 

umut karılmış , mavi sarılmış

masmavi gözlerinden

yansıyan ışıkların

hepimizin

içinde

yeter !

sevgili Ata 'm

 

     

 

emanet kalbimizde

bırak endişeleri uyanıyoruz işte

anlamsızca didişip kaç parçaya bölünen

Cumhuriyetsever' ler aydınlık düşlerinde

buluşuyorlar artık , nice 85 yıllar yaşanacak bilinçle

 

     

 

 

alıntı

      Bilal Özcan

 İçimdeki uzakların ışığı sanki yansıyordu

Denizlerde, gecenin karanlığına inat....

Açsa diyorum hava yıldızlarla dolsa yüreğim gökyüzü olsun artık…

Yakamozları anımsatıyor bu gece içimdeki uzakların ışığı,

Gökkuşağından aldığım dileğin coşkun sessizliğinde.

Ve

Biliyor uzaklardaki yakınlığım, mavi yüreklerde şimdi…

Alıvermeyecek kardeleni, yaşayacak o;

Mavi ve beyazı üreten gün ışığında.......

      

 

Gün ışığı tutsak değil çevrelenmiş okyanuslarla.

Derin depderin bir mavi ve üzerinde martılar sol yanı özgürlük..

Özgürlük ki burada yüreğimde... Kanat çırpışları.....

O zaman bırak, bırak çocuk kalsın gün ışığı...

Gökyüzünde,

Beyaz karışmış maviye güvercinler yiyecek bir şeyler derdinde,

Serçeler daha bir umutlu...

Başkent de ben, yüreğimde gün ışığı....

Yalnızlığımın güncesini düşlüyorum....

Korkuyorum, taşıyamaz uçurtmalar ağır gelir kanatlarına

Martının gökkuşağı yabancılaşır

Gün ışığına korkuyorum…

 

 

 ~*~mcp*~*

 

     

 

 

 

 

     

bir ılık meltem, alıp götürse

hayallerimi bilmediğim, tanımadığım uzak yerlere…

Gözlerimi kapatıp dalıyorum mavi düşlere,

Bir demet süsen kokusu yağıyor üzerime ,

bir demet sümbül kokusu.

Yağmurdan sonraki mis gibi kokan toprağın kokusu...

Çocukluğum,

ilk gençliğim düşüyor aklıma;

sanki bir dağbaşındaymışım,

bir göl kıyısında suya daldırmışım a

yaklarımı rüzgarla konuşuyorum.

Suların nazlı nazlı akışını duyuyorum,

serin serin esişini rüzgarların,

bir kelebeğin kanat vuruşunu duyuyorum,

bir ceylanın ürkekliğini, bir kumrunun yakarışını...

Mavinin masumluğunu, kırmızının sıcaklığını,

yeşilin cıvıltılarını hissediyorum.

Sesimi alıp götürüyor sular uzak denizlere ...

Mavi ve dalgalı bir denizlerde küçük bir tekne oluyor kalbim;

     

 

ki, rengi düş mavisi.

Duygusal bir limana sığınma çabalaması içinde.

Mavi yolculuklarını düşlediğim uzaklar,

cennetin sonsuz güzelliğini andırıyor.

Günahsız bir yaşamın yeri olan cenneti.

Dans eden güvercinler, bembeyaz kanatlarındaki her bir tüyü

kalbimin içine topluyorum.

Bembeyaz papatya tarlalarından

papatyalar savuruyorum gökyüzüne

. Beyaz güvercinlerin pencereme bıraktığı s

evgileri yolluyorum gökyüzüne...

Sonra mavi düşleri koynuma alıp uyuyorum.

Bir yağmur sonrası güneşin sıcaklığıyla beraber

gökkuşağının renkleri doluyor içime.

 

     

 

Kalbim ve ruhum huzura ulaşıyor.

Mutluluğa kavuşuyor bedenim.

Hiç bitmesin istiyorum bu huzur dolu dakikaların,

sonu gelmesin istiyorum.

Uyanınca mavi düşlerden

gerçeklerin katılığına takılıyor gözlerim,

bakıyorum bahar uzakta daha, l

eylakların açmasına çok var,

sancılı her mevsim sonrasında yeşerecek dalları vardır ağaçların.

Bu bahar hangi dalım kurumuş,

hangisi yeşil anlayacağım.

Hiç yeşermezsem bilki kurumuşum artık gölgemde olmayacak...

Yine de uzaklar hep bir sevda ritmi taşıyor yüreğime,

bir aşk masalı, bir rüya iklimi taşıyor.

Bir leylak mevsimi, bir huzur kokusu, bir gönül iklimi taşıyor…

Göklerin yanağından süzülen bir damla gözyaşıyım ben,

gözleri buğulu bir sevda yolcusu,

oysa hiç bir liman almıyor beni,

 hiç bir gemi tanımıyor, hiç bir insan anlamıyor.

 

     

 

Uzaklar, içimde tanımadığım iklimlere akıp giden

derin bir ırmaktır artık.

Her akşam hüznünü kuşanır gözlerim, sığınır uzaklara…

Ben ki, hep uzak yolculuklara yüklerim sevda düşlerimi,

 hep yarınlara ertelerim.

Yarınların ne getireceğini bilmeden...

Yokum artık yokumsayın, boşuna aramayın beni,

dalgalı bir denizde kırık bir tekneyim şimdi.

Bir sevdam kaldı ardımdan,

bir de ayak izlerim sokaklarda…

Ben, ben ki, varılmayan uzak mavi yolculukların yolcusu…

Maviydi hayat rengim...

Sensiz geçirdiğim senli günlerde

uçuk mavileri rafa kaldırdım

mavi yelpazemden...

Gri lacivert arası gidip gelmelerde günler...

Belki de sonbahar renklerini seçerim kendime artık...

 

     

 

Huzurun anlamı kalmadı nasılsa...

Hüznün tonuysa griyi çoktan aştı...